Moederdag

13 mei 2007, de 3e keer dat moederdag ook over mij gaat. In 2005 was ik net een half jaar moeder, dat was de eerste keer. De tweede keer, in 2006, was ik alweer moeder van 2; de jongste was net een maand oud. Dat was een mooi feest trouwens. Met de papa’s van twee andere jonge gezinnen had M. een uitgebreide barbecue georganiseerd, en voor alle mama’s was er een bos bloemen. En op de muur een poster met een zoetsappige Zuid-Amerikaanse lofdicht op het moederschap.

Dit jaar ben ik voor het eerst moeder van een schoolgaand kind. En ik heb het geweten ook. Zaterdagochtend waren alle moeders van de school van de oudste uitgenodigd voor een actuación, een optreden van de kinderen. Dat kregen we pas vrijdagmiddag te horen, met daarbij de opmerking dat L. een olifant zou spelen en of wij dan even voor een olifantenpak zouden kunnen zorgen. Nou nee, sorry, dat lukt me niet in een middag, als ik met twee kinderen thuis zit. Achteraf maar goed dat ik er niet meer achteraan gegaan ben, want toen we op school aankwamen wilde L. alleen maar bij mij blijven. Alle kinderen uit zijn klas zaten binnen tot ze ‘op’ mochten, terwijl de moeders buiten zaten te wachten. De drie klassen voerden een voor een hun stukjes op, maar L. week niet van mijn zijde. De jongste vond het allemaal wel leuk, klapte mee als er geklapt werd en danste enthousiast op de muziek. Er waren nog wat hapjes en drankjes, en natuurlijk voor alle moeders een cadeautje, een mooie ketting in bijpassend doosje. In hoeverre L. daar nog een bijdrage aan geleverd heeft is me onduidelijk, het was veel te mooi om door kinderhanden gemaakt te kunnen zijn. Maar toch leuk.

Over het moederschap als zodanig heb ik weleens dubbele gevoelens. Het is prachtig om moeder te zijn, het krijgen van kinderen is een wonder, een geschenk van God. En we hebben twee leuke en bijzondere kinderen, met allebei hun eigen karakter en eigenaardigheden. Het is ook een bewuste keuze geweest, we wilden graag kinderen – al kwam de tweede onverwacht snel. Ik zou ook niet meer zonder ze willen. Maar soms word ik er gewoon zó moe van, vooral als ze elkaar in de weg zitten tijdens het spelen, allebei tegelijk huilen omdat ze iets van me willen, en – vooral – voortdurend afhankelijk zijn van mijn liefdevolle aanwezigheid. Dat kan ik gewoon niet altijd opbrengen. Ik ben ook niet wat je noemt een ‘geboren moeder’. Als in een beroepskeuzetest ‘moeder’ ook zou voorkomen, zou ik daarop niet hoog scoren denk ik. Maar het is geen baan, die je op zou kunnen zeggen als het je niet meer bevalt. Een andere baan nemen helpt ook niet echt, want moeder of vader blijf je, ook als je daarnaast ander werk doet. Ik ben er nog niet uit. Wat ik wel weet, is dat ik tijd voor mezelf nodig heb, en dingen moet doen waarbij ik andere talenten van mezelf gebruik en ontwikkel. En tegelijk moet ik beseffen dat tijd doorbrengen met je kinderen -door met ze te spelen en voor ze te zorgen – waardevolle tijd is, en geen verloren tijd, zoals ik het soms ervaar. Ik kijk er wel eens naar uit dat ze allebei op school zitten, maar tegen die tijd kijk ik vast weer met heimwee terug naar de tijd dat ze nog zoveel thuis waren…

Advertisements

One comment

  1. ik had het zelf geschreven kunnen hebben! en dat gevoel dat je achtervolgt: “ik moet dit leuk vinden”… ik wist tevoren al dat ik niet zo dol ben op kleine kinderen en zit nog harder dan dochter zelf te wachten tot ze kan praten. vanaf dan wordt het beslist leuker, houd ik mezelf voor. en dat ik nu dan niet zo’n supersuperleuke geweldige etc. moeder ben, och. daar hebben we dan pappa voor, haar grote held.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: