En nu weer terug naar huis

En zo zijn we ineens 3 weken verder en zit onze ‘vakantie’ er al bijna weer op. We hebben het erg druk gehad met het bezoeken van mensen, samenzijn met familie, winkelen, fietsen met de kids, gezellige avondjes, enzovoorts. Het was erg leuk allemaal, maar ook wel veel. Na de reis – die overigens erg goed verliep – was ik best moe, en ik ben eigenlijk nog steeds niet helemaal bijgekomen. Er waren veel dingen om over na te denken ook, en veel om te verwerken. Daar kom ik later nog wel eens op terug, nu alleen even een berichtje om te laten weten dat ik er nog ben. Tot nu toe was het er gewoon nog niet van gekomen eens rustig achter een PC te gaan zitten voor een teken van leven.

Vandaag zijn M. en ik voor het laatst nog even de stad in geweest om nog wat te winkelen – wat natuurlijk ook eindeloos is, maar je moet er een keer mee ophouden. Morgen nemen we rustig de tijd om onze koffers weer in te pakken en, niet onbelangrijk, ze even te wegen. Naast kleren hebben we een aardige stapel boeken gekocht en ook heel wat cadeaus gekregen, met name speelgoed voor de kinderen. Alles bij elkaar zijn dat heel wat kilo’s. We kwamen hier met weinig gewicht en zelfs een compleet lege koffer extra, dus nu kunnen we dat allemaal opvullen met onze aankopen en giften uit het rijke werelddeel. Heel fijn, maar ook een beetje raar. We hebben al zoveel spullen vergeleken met de gemiddelde inwoner van onze jungle-stad, en dan komen we terug met koffers vol nog meer mooie nieuwe luxe zaken. En op Schiphol kopen we dan nog even snel wat cadeautjes voor de thuisblijvers, want daar hebben we nog geen tijd voor gehad…

Hoe dan ook, woensdag vliegen we weer terug, en ons (schoon-)zusje H. gaat met ons mee. Nou ja, niet helemaal, zij vliegt met een andere maatschappij, maar uiteindelijk hopen we elkaar weer tegen te komen in Lima, de hoofdstad. We blijven daar een paar dagen en vliegen dan zaterdag weer door naar onze jungle-stad, en dan zijn we weer thuis. H. blijft ruim 3 maanden bij ons ‘wonen’ en gaat onder andere aan het werk in een door Nederland gesponsord kindertehuis in de stad. Voor ons dus weer een hele verandering, maar ik vind het vooral erg leuk dat ze mee gaat en ook zo lang bij ons blijft. Ik ben erg benieuwd hoe ze het gaat ervaren. Ze is nog jong, 17 jaar en net klaar met school. Dit is haar eerste echt verre reis en de eerste keer dat ze zo lang van huis weg is. Nog wel ‘veilig’ bij haar broer in huis, maar toch.

Nu eerst maar eens op reis, als we eenmaal thuis zijn en alles weer ‘normaal’ is, hoop ik hier weer regelmatig te schrijven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: