Toch niet zo heel alleen

Het is nu een week geleden dat manlief vertrok richting Ecuador. Op dit moment is hij in Lima (niet geheel volgens plan) en wacht hij op zijn vlucht naar Miami. Na een week ‘alleen’ thuis kan ik wel zeggen dat ik helemaal niet zoveel alleen ben geweest. Elke middag hielden mijn twee vrolijk spelende kinderen mij gezelschap en verder kwam er bijna elke dag wel iemand langs. Maandagmiddag kwam Rossana, de juf van de kids, bij ons met haar zoontje van 7. Vooral L. is helemaal weg van haar, dus die vond het geweldig dat ze bij ons kwam. Dinsdag hadden we bezoek van onze buren, Sylvia en Jhony, een jong stel met een baby van een maand (heel schattig natuurlijk) en zij vertelden mij dat ze deze maand willen gaan trouwen. Met daarbij de vraag of ik dan de ‘Madrina’ van Sylvia wil zijn, en of M. dan de Padrino van Jhony kan zijn. Wat het precies betekent weet ik niet, maar bij veel belangrijke feestelijkheden hier is er een Padrino en/of een Madrina. Die betalen vaak (een deel van) de kosten van het feest of nemen de organisatie op zich. Voor ons betekent het dat we een beetje meedenken over het feest en een deel van de uitgaven op ons nemen. Het wordt geen groot feest, en ook heel christelijk allemaal, want Sylvia en Jhony zijn lid van een kerk van de Zevendedags Adventisten, en dus wordt er niet gedronken en gedanst tijdens de bruiloft. Alleen maar beter, want hoe het hier meestal gaat is dat er de hele avond gedronken en gedanst wordt, waarna er om een uur of 2 ‘s nachts nog eens een maaltijd geserveerd wordt. Niet mijn idee van een feestje… Maar goed. Donderdag 19 juni gaat het allemaal gebeuren. Eerst trouwen ze voor de gemeente, daarna in de kerk en dan is er een feestje. Dit feestje wordt bij ons thuis gehouden, op onze veranda. We gaan het hier mooi versieren en hopen op een gezellige avond. En ik moet (mag!) gaan shoppen voor feestelijke kleren (en schoenen…).

Vervolgens ben ik woensdag met Eli, onze nachtwaker en klusjesman, de stad in geweest om een grasmaaier te kopen. Niet zo’n Hollands achtertuinmodel, maar zo-een die in Nederland gebruikt wordt om bermen en slootkanten te maaien, zo’n ding dat enorm veel lawaai maakt. We wisten al precies welke we hebben wilden, een Husqvarna, het kleinste model. Kost wat, maar dan heb je ook wat. We hebben ook best wel wat gras, en als je het niet kort houdt krijg je (giftige) slangen en spinnen in de tuin, geen pretje natuurlijk. En vanaf donderdag komt Eli elke ochtend een stukje maaien, tot de hele tuin gedaan is. Ik had nog wel het briljante (en ecologische) idee om een geit aan te schaffen, en die in de tuin te laten lopen, dan hoef je misschien nooit meer te maaien, en wordt de tuin nog bemest ook. Ik zal het eens met manlief overleggen. De kids kunnen het vast wel waarderen. Maar dan kunnen we de grasmaaier wel weer verkopen…

Donderdagmiddag kwam Jimena, ons buurmeisje van 6 jaar, bij ons spelen, omdat ze vrij had van school. Zij gaat (helaas) altijd ‘s middags naar school, maar zodra ze kan, komt ze bij ons om te spelen. Ik vind het altijd wel prima, want als zij er is vermaken ze zich goed en heb ik geen kind aan ze.

Gisteren, vrijdag, ben ik nog even met Sylvia de stad in geweest om schoenen uit te zoeken bij haar (geleende) trouwjurk. En om ze te betalen natuurlijk, daar ben je Madrina voor. We kochten ook nog balonnen en linten om de veranda mee te versieren, en toen moesten we snel weer naar huis zodat ze haar baby kon voeden ;-).

En toen was het alweer vandaag, zaterdag. Eli kwam weer grasmaaien, en hij nam zijn dochter Mayra (9) mee. Ze bleven ook eten tussen de middag en zo hebben de kids de hele dag samen gespeeld, heel rustig en lief – dus mij hoor je niet klagen.

Voor ‘s avonds heb ik ook een heel programma, te beginnen met een kopje thee met chocola, en om 9 uur mijn favoriete programma In Treatment. Een heerlijk rustgevende en toch spannende en indringende serie waarin je gesprekken volgt tussen een psycholoog en zijn patiënt. Elke dag (van maandag tot donderdag) zie je een andere patiënt. Zo is er een meisje van 16 die door school naar hem gestuurd is, een F-16 piloot die worstelt met schuldgevoelens (of juist het ontbreken daarvan), een jonge vrouw waar onze psycholoog verliefd op wordt (wat natuurlijk helemaal niet kan) en een stel met huwelijksproblemen. Op vrijdag gaat de psycholoog zélf op gesprek bij een psychologe, vanwege zijn eigen problemen. Naast In Treatment moet ik natuurlijk ook nog een keer per week Greys Anatomy en Desperate Housewifes kijken. En tussendoor nog een beetje internetten en mailen. Kortom, genoeg afleiding.

Alleen de nachten zijn een beetje ‘alleen’. Maar dat wordt dan weer ‘goedgemaakt’ door kinderen die ‘s nachts wakker worden en dan bij mij in bed terechtkomen. In vind het altijd wel gezellig, en er is nu ruimte genoeg. Manlief houdt niet zo van woelende kinderen naast hem in bed, helemaal omdat de oudste tandenknarst in zijn slaap en de jongste de neiging heeft om overdwars aan ons voeteneind te gaan liggen. Maar nu mag het even, tot donderdag.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: