Kerkelijke zoektocht

Na de kroegentocht nu iets stichtelijkers. Toen we in november 2005 naar Peru vertrokken, lieten we in Nederland niet alleen familie en vrienden achter, maar ook onze kerkelijke gemeente. We hadden het daar erg naar onze zin en waren dan ook van plan in onze nieuwe woonplaats weer een gemeente te zoeken waar we ons thuis zouden voelen. Maar de werkelijkheid bleek weerbarstiger. We kwamen hier met een kind van net 1 jaar en de volgende alweer op komst. Bovendien was onze kennis van het Spaans nog niet geweldig (of praktisch afwezig, in mijn geval), dan is het een hele uitdaging om een kerkdienst te bezoeken met het hele gezin. Na een paar maanden werd onze jongste geboren en tot we naar Iquitos verhuisden kwamen we niet veel verder dan een incidenteel bezoek aan een evangelische kerk hier in de buurt. Ook in Iquitos bleef dat zo, tot we een keer door onze buren werden uitgenodigd met hun mee naar de kerk te gaan. Dat was in november 2007. Daar beviel het ons wel, en vanaf dat moment probeerden we deze kerk elke zondag te bezoeken. We raakten ook goed bevriend met de (Amerikaanse) dominee en zijn vrouw en twee kleine kinderen. Helaas kwam aan al dit moois al snel een einde, omdat eerst zij en toen wij uit Iquitos vertrokken. Zij vanwege ziekte en wij vanwege nieuwe inzichten bij De Organisatie.

Sinds april dit jaar zijn we weer terug op de plek waar we in 2005 begonnen waren, maar nu natuurlijk veel wijzer (…) en ook de taal is geen belemmering meer. Dus besloten we nogmaals op zoek te gaan naar een kerk waar we ons thuis zouden voelen en die we met enige regelmaat zouden kunnen bezoeken. Van onze vrienden in Iquitos hadden we al gehoord dat ook hier een Amerikaanse dominee zou zitten en die had ik na enig speurwerk dan ook gevonden. Hij is hier 8 jaar geleden gekomen omdat hij daar de roeping toe voelde, is getrouwd met een Peruaanse en samen hebben ze 4 prachtige kinderen. Ze hebben in de stad een kleine kerk, en zijn ook actief in een buitenwijk van de stad, waar ze een school hebben en een jeugdkerk. Wij hebben ‘zijn’ kerk in de stad een aantal keer bezocht, maar ik geloof dat we het daar ook maar bij laten. Het is een leuke man, hij doet geweldige dingen en hij is ook zeer gelovig, maar zijn kerk is echt een ‘Pinksterkerk’, wat voor ons gereformeerden dan toch wel heel erg wennen is. Kijk ook maar eens hier.

Onze volgende ervaring was een dienst van de Zevendedags Adventisten. Dit is een wereldwijd kerkverband die met name opvalt omdat de rustdag niet op zondag gehouden wordt, maar op de zevende dag, op zaterdag dus. En dat begint dan op vrijdagavond, als de zon ondergaat, en het duurt tot zonsondergang op zaterdag. Hier in Tarapoto zijn er een heel aantal kerken van de Zevendedags Adventisten. Ook onze buren – die onlangs getrouwd zijn – horen hierbij. Kort na hun trouwen lieten ze zich dopen in deze kerk, en ze nodigden ons uit daarbij aanwezig te zijn. Een interessante ervaring. De dienst had zeker geen evangelisch karakter – er werd gezongen uit een liedboek uit 1918, met begeleiding van orgelmuziek op een bandje – maar de sfeer was relaí en de mensen aardig. Ook buiten deze dienst hebben we gemerkt dat de leden van deze kerk echt leuke mensen zijn. Of zou dat toeval zijn?

Grofweg zou je de kerken hier kunnen indelen in drie groepen: katholiek, evangelisch (in allerlei varianten) en Zevendedags adventisten. Iets anders, zoals gereformeerd, bestaat hier gewoon niet. Eigenlijk komen de Zevendedags adventisten nog het meest bij gereformeerd in de buurt. Maar om nu voortaan op zaterdag naar de kerk te gaan… dat weet ik dan nog zo net niet. Katholiek zullen we ook niet snel worden, blijft dus over: evangelisch. Er is een grote evangelische kerk in het centrum van de stad, waar we al eens het staartje van een dienst hebben meegemaakt (de dienst bleek om 8 uur al begonnen te zijn, en wij kwamen om een uur of 10 nog eens kijken). Acht uur ‘s ochtends al naar de kerk is voor ons een beetje vroeg, en het is ook niet echt dichtbij huis, dus tot nu toe hebben we het bij die ene keer gelaten. Dan is er nog de evangelische kerk dichter bij huis, waar we – moet ik eerlijk bekennen – nog niet geweest zijn sinds we hier weer wonen. Terwijl dat toch de meest voor de hand liggende optie lijkt te zijn. Daar begint de dienst wat later (om een uur of 10) en duurt dan ook tot het eind van de ochtend. Misschien iets voor aanstaande zondag.

Hoe dan ook, het blijft best een opgave om met twee kleine kinderen een kerkdienst van een uur of twee bij te wonen. Dit alles overwegende hebben we voorlopig besloten om dan wellicht af en toe een kerk te bezoeken (wat we dus al deden…), maar daarbij op de zondagen vooral zélf tijd te nemen voor bijbellezen, bidden en zingen en daarbij juist ook iets te doen met en voor Leon en Malou. Dus een bijbelverhaal lezen, een liedje leren en een leuk knutselwerkje maken ofzo. Daar hebben we dan allemaal nog het meest aan. In ons hart voelen wij ons dan verbonden met alle andere christenen over de hele wereld. En zoals Jezus zegt in Matthexfcs 18:20 ‘Waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, ben ik in hun midden.’

Advertisements

One comment

  1. Via internet kun je tegenwoordig ook heel makkelijk preken luisteren, diensten meemaken enzovoort!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: