Komen en gaan

Gasten komen, en gasten gaan weer weg. Wij reizen een stukje met ze mee, en komen weer terug. Inmiddels zijn al onze gasten vertrokken, al zijn ze nog wel in het land. En nu vertrekt ook M., voor een reis van ruim twee weken naar Honduras, Nicaragua, België en Nederland. O ja, ook nog via Miami en Londen. Hij ‘slaapt’ vannacht op het vliegveld in Lima, omdat zijn vlucht naar Honduras morgenochtend om 5 uur al vertrekt. Ik ben geloof ik niet jaloers… 1 september komt hij weer terug en een maand later gaan we alweer met het hele gezin naar Nederland voor ons ‘jaarlijks’ bezoek. Rare tijden dus.

Gisteren werd ik verrast door onze alweer-bijna-4-jarige zoon. Op school was een campemento georganiseerd. Dit hield in dat er vanaf een uur of 6 (dan wordt het al donker) een kampvuur werd aangestoken in de tuin, waarin alle kinderen hun zelf meegebrachte worstje konden (laten) bakken. Vervolgens waren er nog allerlei activiteiten zoals verhalen vertellen en een film kijken, en daarna mochten de oudste kinderen (van 4 en 5 jaar) blijven slapen, in tentjes die binnen opgezet waren. Leon had het er al een paar dagen over dat hij óók wilde blijven slapen. Hij is de oudste van de groep van 2- en 3-jarigen, maar ik zag deze logeerpartij niet helemaal zitten, temeer omdat wij niet heel dicht bij school wonen en ik niet midden in de nacht nog een ritje heen en weer wilde maken. Maar hij hield vol dat hij écht wilde blijven, dus heb ik het er maar op gewaagd. Hij zwaaide me vrolijk uit en deed zelf de deur van de school dicht. En zo reed ik naar huis met alleen Malou. Heel raar. We zijn niet uit bed gebeld vannacht, en vanochtend om half 8 haalde ik hem weer op. Hij was wel een beetje stilletjes (was ook pas om 10 uur gaan slapen) en hij had nog eventjes gehuild ‘s avonds, maar toch. Zouden kleine kinderen dan toch groot worden?

Advertisements

2 comments

  1. Jolan (van VenD) · · Reply

    Wat een grote jongen !!
    Leuk dat hij van het campemento (? zo goed?) genoten heeft 😉

  2. mama Veen · · Reply

    Kleine kinderen worden groot, kijk maar naar Martijn!
    Achteraf de mooiste tijd van ons leven! Een heel speciale herinnering aan Martijn is, dat hij op 4 of 5 jarige leeftijd een ‘fietsdiploma’ haalde. Papa schreef hem eigenhandig met grote letters voor de knappe prestatie van zijn zoontje. ” Martijn op zijn eigen rappe fietsje” ( Gramsbergen, Rheeze, Diffelen, Hardenberg vise versa)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: