Volgende fase?

Bijna anderhalf jaar lang was Leon enig kind en kreeg hij al onze aandacht. Toen kwam er opeens een zusje bij, en moest de aandacht gedeeld worden. Dat gaat de ene keer beter dan de andere. Terugkijkend op de laatste twee jaar waren daarin een paar fases te onderscheiden. Grofweg:

Fase I – Leon krijgt een zusje: ‘Hé, wie is dat kleine mensje die ineens de hele dag bij mijn mama zit? Ze lijkt best lief hoor, maar moet ze écht telkens zo lang drinken en de hele tijd gedragen worden? En waarom huilt ze nou de hele tijd? Hallo, ik ben er ook nog, wanneer ben ik weer aan de beurt?’

Fase II – Meer rust en regelmaat. Malou gaat wat beter slapen, huilt niet meer zoveel en doet minder lang over de voedingen. Zo komt er meer tijd voor Leon en daar wordt hij ook rustiger van.

Fase III – Malou heeft niet langer genoeg aan het liggen in de box met wat speeltjes, ze wil eruit, ze wil kruipen. Maar alles buiten de box was het domein van Leon en daar kan Malou nu ook bij. En ze zit aan zíjn speelgoed! Dat vindt Leon níet leuk, dus is het vaak ruzie. Samenspelen moeten ze duidelijk nog leren. Er zijn dagen bij dat ik ze liever niet tegelijk in dezelfde ruimte heb…

Fase IV – Malou kan inmiddels lopen en is geen baby meer. Leon ontdekt dat een zusje ook best een leuk speelmaatje kan zijn. Ineens gaat het samenzijn veel beter en hebben ze veel aan elkaar. Natuurlijk maken ze af en toe nog ergens ruzie over, maar daarna spelen ze dan weer vrolijk verder. Dat was tot nu toe eigenlijk het geval. Maar nu lijkt het alsof we in een nieuwe fase terecht zijn gekomen:

Fase V – ‘Ik verveel me, dus ik gaan mijn broertje/zusje plagen’. Als ik niet de hele dag ontzettend leuke dingen voor ze verzin om te doen, gaan ze zich vervelen. Dat betekent: op elkaar gaan zitten, aan elkaars kleren trekken, duwen, achter elkaar aanrennen, speelgoed van elkaar afpakken, etc. En ze gaan door tot er eentje huilt. Dan kan ik ze weer uit elkaar halen en beginnen ze van voor af aan. Zucht…

De hamvraag is natuurlijk hoe lang deze fase gaat duren. Dat zou wel eens heel lang kunnen zijn, want volgens mij was ik net zo met mijn zusje A. En dat ging pas over halverwege de middelbare school. Dus dan hebben we nog wel even te gaan… Het kan natuurlijk ook zijn dat ze gewoon hun papa missen, die nu al ruim een week weg is. Of ze zijn het gewoon een beetje zat dat ze elke dag de hele dag samen zijn. ‘s Ochtends samen naar school, in dezelfde klas, ‘s middags samen thuis, en ‘s nachts slapen ze ook nog eens op dezelfde kamer. Toch vinden ze elkaar heel lief, want als ze ‘s ochtends wakker worden komen ze nog even bij mij in bed liggen, en zijn ze heel lief met elkaar aan het knuffelen. Tot er weer eentje huilt…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: