Ondertussen in… Tarapoto

Het is wel gebleken dat ik niet zo goed ben in bloggen tijdens de vakantie (…). Mijn excuses daarvoor aan trouwe lezers die telkens weer voor niets kwamen kijken (en nu misschien wel afgehaakt zijn). Maar goed. Ik ben terug, weer thuis in Tarapoto. Alweer bijna een week, maar ik had even tijd nodig om in huis en hoofd alles weer op orde te krijgen. En om flink bij te slapen na de reis. Door de jetlag viel ik ‘s avonds een aantal keer tegelijk met de kids in slaap, en zo heb ik dus een paar lange nachten gemaakt. We hadden trouwens ook geen internet. Dat is wel vaker het geval, maar dit keer werd er na mijn – zoveelste – telefoontje een mannetje gestuurd en die constateerde dat het aan het modem lag. Die is nu vervangen (door een hele hippe, die tevens dienst doet als fotolijstje) en het internet doet het beter dan ooit. Wat een genot. Helemaal in combinatie met mijn nieuwe laptop. En muis.

Maar dat terzijde. Wat is er hier allemaal gebeurd in de 5 weken dat wij er niet waren? Even een kleine inventarisatie:

Er is een opstand geweest van de Indigenas (indianen) tegen de overheid, waardoor het in de stad een week lang heel onrustig was. Toegangswegen waren afgesloten, winkels waren dicht, er was geen vervoer in en uit de stad, etc. Met als belangrijkste reden dat de (lokale) overheid een buitenlands bedrijf toestemming heeft gegeven naar olie te boren in een gebied waar veel Indigenas wonen, terwijl zij daar zelf geen inspraak in hebben gehad. Ergens had ik deze ‘opstand’ wel mee willen maken, want het schijnt dat de Indigenas met duizenden in vol ornaat (verentooien en al) door de stad hebben gelopen, maar aan de andere kant is het ook niks om een paar dagen geen kant op te kunnen en dus ook geen boodschappen te kunnen doen. Het is overigens nog steeds onrustig, niet direct hier, maar wel op andere plekken in het land. En het kan best zijn dat het ook weer overslaat op Tarapoto. Dus ik ga maar wat voorraden aanleggen voor mindere tijden…

Er is een begin gemaakt met het asfalteren van de belangrijkste toegangsweg naar ons huis, iets waar we al jaren op wachtten. Het was een vreselijk slechte weg en begint er nu heel mooi en vooral heel vlak uit te zien!

Er is enige ruzie ontstaan tussen de verschillende mensen die op ons huis gepast hebben. Over en weer worden beschuldigingen geuit en we horen verschillende versies van gelijke gebeurtenissen. We zijn hard bezig de gemoederen te sussen en weer vrede te stichten in ons kleine straatje waar vanalles gebeurt…

Het heeft vreselijk veel geregend, en dat doet het nu soms nog.

Er zijn drie geheimzinnige gaatjes in onze tafel gekomen, precies gelijk aan de onderkant van de theepot, die ook nog eens overduidelijk op het gas heeft gestaan. Maar niemand heeft het gedaan…

We krijgen een ‘American Style’ houten hek in onze tuin. Foeilelijk, een doorn in het oog van elke landschapsarchitekt, maar de huiseigenaar is in Houston geweest (daar woont zijn familie) en daar heeft hij zoiets gezien op een ‘ranch‘. Dus dat wil hij nu ook. Probeer daar dan nog maar eens iets tegenin te brengen.

Wordt vervolgd…

Advertisements

One comment

  1. Fijn weer van je te lezen. jammer dat ik je niet heb gezien in Nederland.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: