Op de rit

We zijn weer terug in Tarapoto! Vorige week zaterdag landden we ‘s middags in Lima en de volgende dag vlogen we door naar onze stad in de jungle. De reis is goed gegaan, al duurde het een uur langer dan normaal. Aan de routekaart te zien moesten we een aswolk omzeilen. Al met al zaten we 13 uur in het vliegtuig, in plaats van de gebruikelijke 12. Ik hield vooral Olivia bezig en Martijn de andere twee kinderen. Voor Olivia was er een speciaal babybedje, waar ze heerlijk in sliep, en ik had daardoor het voorrecht op een plek met meer beenruimte te zitten.

De eerste dagen in Peru hadden we nog wel wat last van de jetlag en werden we iedere ochtend erg vroeg wakker. Dat begint nu een beetje bij te draaien, al val ik nog regelmatig tegelijk met de kinderen om een uur of 8 in slaap.

Leon en Malou konden niet wachten om weer naar school te gaan. Dinsdag mochten ze weer voor het eerst. Ze worden naar school gebracht en ‘s middags weer opgehaald, dus daar heb ik verder weinig werk aan. ‘s Middags zijn ze natuurlijk wel thuis en probeer ik echt tijd te maken om dingen met ze te doen. Dat lukt tot nu toe goed.

Olivia houdt me nog steeds aardig bezig, maar we vinden onze draai wel samen. Zelf in haar eigen bed in slaap vallen doet ze nog niet echt (zijn er babies die dat wel doen, zo helemaal uit zichzelf?), dus ik loop veel met haar rond in een draagdoek. Als ze dan diep slaapt leg ik haar weg en heb ik weer even mijn handen vrij. Maar ook met haar in de draagdoek kan ik heel wat doen. Internetten bijvoorbeeld, met de laptop op sta-hoogte op de bar. Ideaal. Samen boodschappen doen hebben we ook al gedaan, dat ging ook goed.

Al met al hebben we ons leven in dit tropische paradijsje alweer aardig op de rit. Er moet natuurlijk nog vanalles gebeuren in en om het huis, dus daar gaan we nu weer mee aan de slag. En wie een baby heeft moet prioriteiten stellen in wat je wel en niet kan doen. Bloggen staat niet helemáál bovenaan het prioriteitenlijstje, maar komt er zeker wel in voor. Dus ik hoop hier regelmatig iets van me te laten horen!

Advertisements

One comment

  1. mama Veen · · Reply

    Hoi Martine,

    Dat is nou iets wat ik nooit gedaan heb: bloggen met een baby in de draagdoek, zelfs geen boodschappen doen. Toch handig dat jullie Afrikaanse gewoonten hebben overgenomen. (Hanneke doet het ook, al wordt Thijs daar misschien nu te zwaar voor.)Geniet ervan: babies zijn zo weer peuter.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: