Doodlopend spoor

Gisteren alle schoolspullen van Leon ingeleverd bij zijn juf. Hij zit in klas 1c en de juf heet Perlita (‘Pareltje’). Volgende week dinsdag is de eerste schooldag. En ‘s avonds thuis lees ik Charlotte Mason en haar geweldige ideeën over onderwijs.

Ik heb het gevoel dat ik in een trein zit die op twee sporen probeert te rijden. Het spoor van ‘gewoon naar school’ en het spoor van thuisonderwijs. En het spoor van ‘gewoon naar school’ zie ik in de verte al doodlopen, maar ik moet toch door blijven rijden. Want zo hoort dat nu eenmaal.

Ik zou zo graag mijn hart willen volgen. Ik hou van mijn kinderen en ik ben verliefd geworden op de onderwijsideeën van Charlotte Mason en de mogelijkheid van thuisonderwijs. Het is net zo irrationeel en logisch als verliefd worden en iemand je leven lang trouw beloven. Of een kind krijgen als je nog maar 25 bent en net afgestudeerd. Toch doen mensen dat. Maar ik moet een ‘verstandshuwelijk’ aangaan met school. Want zo hoort dat nu eenmaal.

En het is niet zomaar een opwelling, een impulsieve idee, een rariteit. Het is op mijn weg gekomen en niet zonder reden. Dat geloof ik echt. Ik las over Charlotte Mason, ik dacht na over onderwijs, speelde met de gedachte aan thuisonderwijs en verwierp het weer. Ik las meer, zag het levende voorbeeld van Amy en haar gezin, kreeg twijfels bij school en specifiek bij onze zoon op die school. Ik las over onderzoeken en sociaal-emotionele ontwikkeling en dat kinderen het ook goed doen (of beter) zonder school. Ik maakte plannen, zocht lesmateriaal uit, zette weekplanningen in elkaar. Zo ver ga ik dan.

Maar de trein rijdt door, op het andere spoor. We kunnen die trein altijd nog stil zetten, gelukkig. En dan uitstappen en de wereld gaan ontdekken.

Advertisements

3 comments

  1. Een blogje waar ik een triest gevoel van krijg. Je wilt zo graag je hart volgen, maar wat heeft je dan laten besluiten om het toch niet te doen? Is het echt omdat het nu eenmaal zo hoort?

  2. @Marianne: het is gewoon heel lastig. Ik heb grote twijfels bij de school hier (om allerlei redenen), maar omdat we niet weten hoe het in de praktijk zal zijn, willen we het toch een kans geven. Omdat het mogelijk is dat het meevalt en dat Leon het daar naar zijn zin zal hebben. En in dat geval zouden we de inhoud en vorm van het onderwijs op de koop toe nemen (en het schooluniform, en de lange dagen, en het huiswerk, etc.). Omdat je je kind ‘school’ toch niet wilt onthouden, tenzij je daar heel goede redenen voor hebt. Vooral M. vindt het erg belangrijk om eerst de school nog een kans te geven. En daar zit wel wat in, al was het maar om écht zeker te zijn dat de school het niet was, mochten we toch overgaan op thuisonderwijs ;).

  3. Ik snap het wel, van dat kans geven. Maar die lange dagen en dat huiswerk, dat klinkt wel pittig voor zo’n klein jochie zeg! ken je trouwens het weblog van Mirjam: http://www.leermeer.blogspot.com?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: